Manuel Antonio National Park
Manuel Antonio is het drukstbezochte nationale park van Costa Rica. In 2024 kwamen er bijna 489.000 bezoekers; de Poás-vulkaan, nummer twee op de lijst, bleef steken op 282.000. Over heel 2025 telde natuurbeheerder SINAC ruim 563.000 bezoeken. Die drukte heeft een reden. Het park is klein, met bijna tweeduizend hectare land tegenover bijna 25.000 hectare zee, en juist daardoor zie je er veel. De paden zijn vlak en kort, de dieren zitten er dicht op, en aan het eind van de wandeling liggen stranden waar je gewoon het water in kunt.
Veel bezoekers zien hier hun eerste luiaard. Op deze pagina lees je hoe je kaartjes regelt, welke dag het park dicht is, welke dieren er echt zitten en hoe je de grootste drukte voor blijft. Manuel Antonio is een van de dertien parken op de pagina over de natuurparken in Costa Rica.
Kaartjes, prijzen en openingstijden
Kaartjes zijn alleen online te koop, via het reserveringssysteem SICORE van SINAC. Bij de ingang is geen kassa, dus zonder reservering kom je er niet in. Je kiest een tijdvak en meldt je op dat tijdstip met je reserveringsnummer en je paspoort. Sinds 2024 volstaat de code op je telefoon en hoef je niets meer te printen. Per transactie koop je hoogstens zes kaartjes en per dag mag je één transactie doen. Een volwassene betaalt 18,08 dollar. Voor kinderen van twee tot en met twaalf jaar is dat 5,65 dollar en kinderen onder de twee gaan gratis naar binnen. Het park is op dinsdag gesloten voor onderhoud. Dat is sinds april 2021 zo; daarvoor was maandag de sluitingsdag, en die verwisseling staat nog op veel websites verkeerd. De rest van de week gaat de poort om zeven uur open. Over het sluitingsuur zijn de officiële bronnen het niet eens: SINAC houdt drie uur aan, het toeristenbureau vier uur. Bij je reservering zie je welk tijdvak je nog kunt kiezen. Er geldt een dagmaximum, dat de laatste jaren tussen de 2.500 en 3.000 bezoekers lag. In de drukke maanden zijn de ochtendtijdvakken dagen van tevoren weg.
Van Quepos naar de poort
Het park ligt 6,3 kilometer van Quepos, aan Ruta 618. Die weg begint bij het dorp en eindigt bij de parkingang, dus verdwalen is lastig. Vanaf San José is het 157 kilometer en vanaf Jacó ongeveer 75. Vliegen kan ook. Drie kilometer buiten Quepos ligt het vliegveldje Quepos La Managua, met vluchten van Sansa en Costa Rica Green Airways op de luchthaven van San José en van Aerobell op het kleinere Tobías Bolaños.
Over Quepos zelf en de andere plaatsen aan deze kust lees je meer op de pagina over steden en dorpen in Costa Rica. Het park heeft geen eigen parkeerterrein. Langs de laatste kilometer liggen particuliere terreinen waar je tegen betaling staat. Let op mensen die zich onderweg als parkwachter voorstellen: parkwachters werken binnen het park en dragen een uniform met het logo van SINAC.
De stranden in het park
In het park liggen Playa Manuel Antonio, Playa Espadilla Sur en Playas Gemelas, dat door een rotsformatie in tweeën is gedeeld. Playa Manuel Antonio is ongeveer 598 meter lang en geldt als de beste snorkelplek van het park, met rustig water in een beschutte baai. Playa Espadilla Sur is met ruim 900 meter het langste strand en valt bij laag water breed droog. Het strand dat de meeste mensen kennen van foto’s ligt juist buiten het park. Playa Espadilla Norte is het openbare strand bij het dorp, dagelijks open van vijf uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds, zonder kaartje en dus ook op dinsdag. Bij alle stranden aan deze kust komen muistromen voor. Er loopt een strandwachtprogramma, maar niet elk strand is bemand. Zwem niet alleen en loop het water niet in waar je het schuim in banen naar zee ziet trekken. Over de risico’s in zee staat meer op de pagina over gevaarlijke dieren in Costa Rica.
Punta Catedral was ooit een eiland
De rotspunt die het silhouet van het park bepaalt, zat vroeger los van de kust. De zee bouwde er in de loop van de tijd een zandrug naartoe, een tómbolo, waardoor het eiland aan het vasteland vastgroeide. Planten en landdieren konden daardoor de voormalige rots bereiken. Die zandrug is nu de smalle landtong tussen Playa Manuel Antonio en Playa Espadilla Sur waar bijna iedere bezoeker overheen loopt.
Over Punta Catedral loopt een rondpad met uitzichtpunten over zee, waar je bij helder weer de eilandjes voor de kust ziet liggen. Dat pad is in 2024 vernieuwd, met ruim 1.265 meter nieuw tracé, flauwere trappen en nieuwe leuningen. Paden gaan hier wel vaker tijdelijk dicht na zware regen of voor onderhoud. Kijk bij de ingang op het bord welke route die dag open is.
Welke dieren je echt ziet
Het park telt ruim honderd zoogdiersoorten en meer dan driehonderd vogelsoorten op een oppervlak dat je in een ochtend uitloopt. De witkopkapucijn en de mantelbrulaap zie je het vaakst; de kapucijnen zoeken bezoekers zelfs op, en daartegen heeft het park maatregelen genomen. Luiaards zitten er in twee soorten, de bruinkeelluiaard met drie vingers en de tweevingerluiaard van Hoffmann. Ze hangen vaak hoog en stil; een gids met telescoop vindt ze sneller dan jij. Meer over hoe je ze herkent en waar ze verder in het land zitten, staat in de special over luiaards in Costa Rica. Op de grond lopen witsnuitneusbeers, in Costa Rica pizotes genoemd, die zich niets van mensen aantrekken. Het dier waar bezoekers voor komen is het doodshoofdaapje. De ondersoort van de centrale Pacifische kust staat als bedreigd op de rode lijst van de IUCN; een schatting uit 2003 komt op 1.300 tot 1.800 dieren. Ze trekken in snelle groepjes door de boomkruinen en worden duidelijk minder vaak gezien dan de kapucijn en de brulaap. Reken er dus niet op, en zie het als meevaller. Welke dieren je elders in het land kunt verwachten, staat op de pagina over dieren in Costa Rica.
Eten, voeren en plastic
Dieren voeren is verboden, maar het grotere probleem was dat apen en neusberen het eten zelf kwamen halen. Sinds oktober 2023 staan er daarom twee afgeschermde eetruimtes in het park, één bij het eetgelegenheidje en één bij het picknickterrein. Je mag eten meenemen, maar je eet het daar op en niet onderweg op een bankje. In alle beschermde gebieden van Costa Rica geldt sinds februari 2021 een verbod op plastic voor eenmalig gebruik. Rietjes, wegwerpbestek, bekers, bakjes en wegwerpflessen blijven dus buiten de poort. Neem een hervulbare fles mee. Verder zijn honden en andere huisdieren niet toegestaan, net als drones, geluidsapparatuur, parasols en balspelen. Je afval neem je zelf weer mee. Bij de ingang staan sinds 2024 kluisjes en is een kleine soda te vinden.
Met of zonder gids
Een gids is niet verplicht. De paden zijn goed aangegeven en je kunt het park prima zelfstandig lopen. Toch huren veel bezoekers er een, en daar is een praktische reden voor: gidsen werken met een telescoop en kennen de vaste slaapplekken van de luiaards. Wat jij in drie uur niet ziet, staat bij hen binnen tien minuten scherp in beeld. De gidsen bij de ingang horen niet bij het park en werken voor eigen rekening. Spreek vooraf de prijs en de duur af. Een tour duurt doorgaans twee tot drie uur en eindigt bij de stranden, zodat je daarna zelf kunt blijven.
Wanneer ga je
Aan de Pacifische kant van Costa Rica loopt de droge tijd volgens de weerdienst IMN van december tot en met maart, met maart als droogste en warmste maand. April is een overgangsmaand. De regentijd duurt van mei tot en met oktober, waarbij september en oktober de natste maanden zijn. Belangrijker dan de maand is het tijdstip. De regen valt hier bijna altijd in de middag en de vroege avond, en het park sluit al in de middag. Een tijdvak om zeven of acht uur is dus geen hardnekkig reisadvies maar gewoon de praktijk: dan is het droger, koeler en rustiger op de paden. Hoe het weer per regio en per maand uitpakt, staat met klimaattabellen op de pagina over weer en beste reistijd voor Costa Rica.
Hoeveel tijd heb je nodig
Voor het park zelf is een halve dag genoeg. Drie tot vier uur dekt de hoofdpaden, Punta Catedral en een uur op het strand, inclusief de tijd die je stilstaat omdat iemand voor je een luiaard heeft gevonden. Blijf je langer in de omgeving, dan kun je de middag gebruiken voor de mangroves bij Damas, een boottocht vanuit Quepos of het openbare strand bij het dorp. Een dag of twee in totaal is genoeg; wie vooral voor natuur komt, combineert Manuel Antonio met een gebied dat wilder is, zoals Corcovado of de Osa.
Veelgestelde vragen over Manuel Antonio National Park
-
Welke dag is Manuel Antonio National Park gesloten?
Het park is op dinsdag gesloten voor onderhoud. Sinds april 2021 is het juist wel open op maandag; op veel websites staan die twee dagen nog omgedraaid. De overige dagen gaat de poort om zeven uur open.
-
Moet je kaartjes voor Manuel Antonio vooraf kopen?
Ja. Kaartjes zijn alleen online te koop via het reserveringssysteem SICORE van natuurbeheerder SINAC; bij de ingang is geen kassa. Je reserveert een tijdvak en toont bij binnenkomst je reserveringsnummer en je paspoort.
-
Wat kost de toegang tot Manuel Antonio?
Een volwassene betaalt 18,08 dollar, een kind van twee tot en met twaalf jaar 5,65 dollar en kinderen onder de twee gaan gratis naar binnen.
-
Heb je een gids nodig in Manuel Antonio?
Nee, een gids is niet verplicht en de paden zijn goed aangegeven. Met een gids zie je wel meer dieren, omdat gidsen met een telescoop werken en de vaste slaapplekken van de luiaards kennen.
-
Mag je eten meenemen het park in?
Ja, maar niet in plastic voor eenmalig gebruik, en je eet het op in een van de twee afgeschermde eetruimtes. Dieren voeren is verboden; apen en neusberen pakken eten af zodra het open en bloot ligt.
-
Kun je zwemmen in Manuel Antonio?
Ja. Playa Manuel Antonio ligt in een beschutte baai en is het rustigste strand van het park, Playa Espadilla Sur is langer en ruiger. Houd rekening met muistromen en zwem niet alleen.
-
Hoeveel tijd heb je nodig voor Manuel Antonio?
Drie tot vier uur is genoeg voor de hoofdpaden, het rondje over Punta Catedral en een uur strand. Veel bezoekers plannen de ochtend in het park en de middag in Quepos of op het openbare strand bij het dorp.
-
Zie je in Manuel Antonio zeker luiaards en apen?
Luiaards, witkopkapucijnen en mantelbrulapen worden er vrijwel dagelijks gezien. Het doodshoofdaapje, de bedreigde ondersoort die hier leeft, laat zich duidelijk minder vaak zien.